De laffe advocatuur.

FacebookTwitterGoogle+Share

De laffe advocatuur!

Zoals elders aangegeven is een jurist of advocaat noodzakelijk om dit groteske misdrijf op te lossen en te laten eindigen.

‘Bent u dader of slachtoffer?’ ‘Slachtoffer….? Nee, wij helpen uitsluitend daders!’

Al tijdens een procedure rond 1985 tegen mijn broer Marinus, die mij opgelicht heeft, liet mijn eigen advocaat mr. Wim Winkel mij in de steek. Hij vroeg of ik op de hoogte was, van wat er in 1972 zich met mijn vrouw had afgespeeld, maar deed niets toen hem bleek dat ik daar niet van op de hoogte was. Duidelijk is dat tijdens die procedure al de doofpot op de achtergrond mee gespeeld heeft. Wim Winkel heeft volgens mijn latere advocaat Justus Werle, mijn zaak onzorgvuldig behandeld. Hij werkte namelijk heimelijk mee aan het traineren, terwijl ik dat uitdrukkelijk had verboden. Ik had hem zelfs tucht rechterlijk kunnen aanpakken.

Justus Werle van Trip advocaten zag jaren later in zes maanden kans om de zaak wel tot een goed einde voor mij te forceren. Met hem heb ik meer zaken gewonnen. Maar hij weigerde mij bij deze doofpot bij te staan, maar deed nog wel een andere zaak met me, die we ook gewonnen hebben. Bedenkelijk lijkt me, om je cliënt zo in de kou te laten staan? Want nu stond ik al op verlies, omdat ik moest vertellen dat Justus Werle mij niet wilde bijstaan! Dan denkt men al ‘waar rook is, is vuur’.

Tijdens procedure 337/87 werkte mijn advocaat Gerrit Ham ook al weer mee aan de doofpot. Hij wist dat mij was verteld dat mijn vrouw ‘iets’ met een personeelslid had gedaan, en dat ik dat niet meer wist. Verdrongen dus. Samen met de rechters heeft men alles wat met de doofpot te maken had, tijdens een mondelinge zitting behandeld, wat ik ter plaatse toch zou verdringen. En men liet het volledig buiten de schriftelijke uitspraak. Tijdens de zitting bracht de tegenpartij een brief van de CIA in, die hun gewaarschuwd had over mijn betrokkenheid bij de porno industrie en mijn geheugenverlies. Daarvan zijn vele getuigen. Gerrit Ham ontkent nu – vanzelfsprekend – alles zelfs schriftelijk. Althans hij zegt zich niets meer te kunnen herinneren. Wat ongeloofwaardig is.

Nu heb ik in ruim drie jaar zeer veel advocaten gevraagd, maar de meesten hebben geen tijd, werken uitsluitend voor daders(!), het is hun specialisme niet, en meer van dat soort onzin. Honderden advocaten willen mij en dus ons niet bijstaan! Een nogal laffe opstelling. In hoeverre de doofpot het hun onmogelijk maakt, is mij onbekend. Het lijkt alsof men, dus de samenzweerders, mij heimelijk TBS heeft gegeven. Dus dat op de achtergrond de regering of de overheid over al mijn zaken beslist. Dat zou veel vreemde zaken verklaren. Dat mijn telefoon en e-mail verkeer wordt afgeluisterd was me wel bekend en vind ik op zich niet erg. Ik heb immers niets te verbergen, maar het wordt tegen mij gebruikt om de getuigen en hulpverleners te intimideren met misinformatie.

Zelfs een toegewezen advocaat mr. Ad Speksnijder van Rechtshulp Noord, is rustig bezig om mij af te poeieren. Hoewel hij dus op de hoogte moet zijn van het feit dat ik rechteloos ben gemaakt in het verleden. Hij gaf dat in het tweede gesprek ook gewoon mondeling toe en gaf aan er niets tegen te kunnen doen. In het derde gesprek – in vijf maanden! – weersprak hij dat natuurlijk weer. Een laffe opstelling, want als ik heimelijk TBS heb gekregen omdat ik in 1972 als slachtoffer (!) bij een misdrijf betrokken was, dan moet dat onmiddellijk opgeheven worden. Zonder de hulp van een advocaat is dat natuurlijk onmogelijk.

Ik heb mr. Speksnijder dan ook bij de Deken aangeklaagd en de zaak voor de Raad van Discipline gebracht. Immers dit is een zeer cruciale zaak, die ook maatschappelijk zeer belangrijk is. Als de overheid maar gewoon Nederlandse burgers heimelijk mag benadelen, met zeer ernstige gevolgen, dan is het hek van de dam. Nederland moet hiertegen in opstand komen. De (een) voorzitter wees het al direct als kennelijk ongegrond bij voorbaat af op valse gronden. Want ik heb nota ben schriftelijk bewijs en ook nog een geluidsopname van het derde gesprek. Hoewel slechts drie gesprekken en dan nog na lang aandringen van mijn kant, al bewijs voldoende is voor normaal denkende mensen, maar blijkbaar niet voor de laffe advocatuur. Ze durven het niet op te nemen tegen de overheid!

De Deken in zowel Friesland als in Groningen weigeren om mij een andere advocaat toe te wijzen. Dus heb ik ook die bij het Hof van Discipline aangeklaagd. Dat zal natuurlijk niet helpen, maar voor de geschiedschrijving is het wel nodig om het goed helder en duidelijk te krijgen. Tegen de frauduleuze beslissing van de voorzitter van de Raad mr. Meijer heb ik verzet aangetekend en men moet mij nu eerst horen voordat ze het weer als kennelijk ongegrond kunnen afdoen. Gezien het overweldigende schriftelijke bewijs, is dat juridisch gezien onmogelijk, maar in dit geval heeft men dus opdracht of toestemming van de overheid zelf.

Tijdens een snel georganiseerde hoorzitting geeft mr. A. Speksnijder overigens gewoon toe dat hij hij de gesprekken als onzin had gezien en dus maar wat sociale geprekken had gevoerd. Wij worden zeven jaar lang gemarteld en mijn lieve vrouw kan het haast niet meer aan, maar dit achterlijke figuur laat ons rustig – betaald – in de steek. Fraude en oplichting dus.

Op 1 maart gaf de Raad van Discipline aan dat men de zaak als kennelijk ongegrond afdoet. Afpoeieren mag dus gewoon van de Orde van Advocaten. Op de website het hele dossier!

Wie kent wel een advocaat met voldoende lef, om tegen de corrupte overheid op te staan? De claim bij de overheid bedraagt miljoenen! Kosten advocaten worden dan totaal vergoed! Het boek en later de film, zal ook miljoenen opbrengen.