Zieke lieve echtgenoot!

FacebookTwitterGoogle+Share

 

 

Al eerder maakte ik melding van het feit, dat mijn vrouw ernstig ziek is. Haar dubbele persoonlijkheid maakt dat ze alles wat daar maar mee te maken heeft of zelfs maar in de buurt komt, zal verloochenen of afweren. Het handboek van mijn/onze vijand Prof.dr. Onno van der Hart geeft dat ook duidelijk als de symptomen aan, samen met tijdverlies. En dat tijdverlies is meerdere malen in mijn boek ‘Vechten tegen het onbekende’ deel 1 Gruwelijk bedrogen, genoemd.

Het ergste was dat mijn vrouw twee maal een hele middag naar de bouw van ons huis rond 1978 in Drachten gelokt werd en daar een groepsverkrachting moest ondergaan. Ze wisten dat ze weerloos was van de werknemers(o.a. Rieks P.) van Hans van der Heide, die dat weer wist van mijn broer Ruud. Die de weerloosheid natuurlijk liefdevol(je bent familie niet waar) aan diverse vrienden meedeelde.

Er zijn veel meer genoemd maar een belangrijke is ook dat ze achteraf niet meer wist, dat ze op de boot van broer Marinus een half uur onder in de boot was geweest met Jaap Duijs, terwijl ze onze dochter die niet kon zwemmen alleen op het dek liet. Wat ze natuurlijk nooit zou hebben gedaan in haar normale persoonlijkheid. Dochter verklaarde dat buurman Jaap haar had opgedragen om boven aan dek te blijven. Later bleek dat mijn vrouw zwanger was en dat ze vruchtbaar was juist in het weekend van die boottocht met Jaap en Wimke. Wimke had zelfs foto’s van het feit van dochter alleen op dek gemaakt en verbaasde zich ook meerdere malen daarover! Vertrouwde haar man dus ook niet helemaal. Ontkent nu laf en gewetenloos natuurlijk. In ieder geval blijkt ook daaruit het tijdverlies en dus de dubbele persoonlijkheid van mijn vrouw. Vanzelfsprekend ontkennen Jaap en Wimke nu ooit op een boot met ons te zijn geweest. Ook nooit in een rubber bootje met mij of anderen gezeten in die tijd. Van je vrienden moet je het maar hebben. Gewetenloos, maar in Nederland-Hufterland wel ‘normaal’ gedrag natuurlijk.

De geachte lezers weten inmiddels dat mij iedere juridische hulp wordt geweigerd, hoewel de Rechten van de Mens dat wel voorschrijven. Laf en gewetenloos van de Nederlandse advocatuur, wellicht(?) de enkeling die tot op heden nog onvindbaar is, daargelaten. Dus zocht ik in het buitenland en kwam een Human Rights advocaat tegen die ook in Nederland gestudeerd had. Een afspraak zou plaatsvinden op maandag 17 maart 2008 in Amsterdam, maar plotseling kwam er een dringende afspraak tussen. Dat is overigens standaard bij alles wat hier met mij gebeurd. De geachte lezer zal het patroon ook al moeten herkennen. De afspraak kon niet door gaan, maar ik kreeg toch een afspraak in Genève voor dinsdagavond 18 maart om 20.00 uur in mijn Hotel Les Nations.

Nu ben ik altijd zeer zorgvuldig en degelijk bezig en bereid altijd mijn reizen nauwkeurig voor. Dus paspoort gepakt en omdat we twee paspoorten hebben die van buiten precies gelijk zijn, gekeken of ik de mijne had of die van mijn vrouw natuurlijk. Het was de mijne, ook omdat achterop het mijne een kleine sticker zat van mijn eerdere reis naar Texas op zoek naar Al Rust en zijn familie. Klaar gelegd in de hal, later nog eens gekeken of het wel de goede was, alle andere stukken ook nagekeken zoals boardingpas en reservering Hotel en zo.

Op dinsdag zou mijn vrouw mij naar Heerenveen brengen, zodat ik naar Schiphol kon reizen per trein. Vlak daarvoor nog even naar het toilet zodat dat niet onderweg nodig zou zijn en als ik nog even het paspoort en de boardingpas bekijk, zegt mijn vrouw dat het je nu wel genoeg bekeken en dat was waar, dus maak ik helaas het paspoort niet opnieuw open. Zag alleen dat er een paspoort in mijn tas zat. Maar op Schiphol bleek net na 15.00 uur bij de douane dat het niet mijn paspoort was maar dat van mijn vrouw. Wat onmogelijk was, na minimaal drie maal checken. Iemand heeft het dus kort voor vertrek verwisseld, zodat ik niet naar Genève kon reizen. De enige die aanwezig was en inderdaad aan mijn tas heeft gezeten, is mijn lieve maar ernstig zieke vrouw die dat zelf niet beseft. De doofpot en bedriegers zorgen er juist voor dat ze het nooit kan vermoeden. Daarmee gaan immers de leden van Groep Mengele en alle daders mooi vrijuit.

Of ze heeft opdracht gekregen van één van de daders die ze als slavin als haar meester ziet waaronder Jaap Duijs, zuster Klazien en broer Johan, en vele anderen uit de criminele organisatie ‘Groep Mengele’, of haar bij deze ziekte horende afweer verschijnselen heeft haar er toe aangezet om mijn paspoort te verwisselen. Haar is dit niet kwalijk te nemen zonder therapie, die haar nu juist sluw en gewetenloos wordt onthouden.

In ieder geval heeft ‘Groep Mengele’ er groot belang bij dat ik geen juridische bijstand kan krijgen. Dat alle advocaten in Nederland plotseling geen tijd hebben, of andere drogredenen, heeft een oorzaak. ‘Groep Mengele’ lacht in zijn vuistje natuurlijk om de stompzinnigheid van de hulpverleningsdiensten in Nederland-Hufterland.

Met recht is dit ‘het misdrijf van de eeuw’ en ‘de Nederlandse Watergate’.

Gevraagd om een nieuwe afspraak met deze beroemde advocaat uit Zwitserland, nu maar hopen dat deze niet voetstoots aanneemt wat hem hoogstwaarschijnlijk door ‘Groep Mengele’ aan misinformatie allemaal is meegedeeld. Hij was eerst zeer geïnteresseerd en wilde voor 17 maart(dringende nieuwe afspraak immers) wel een afspraak, dus als dat nu plotseling zonder mij gesproken te hebben anders is na 17 maart, moet wel sprake zijn van externe invloeden door de criminele overheidsorganisatie ‘Groep Mengele’.

Later loopt dit contact volledig mis en laat ik het maar zitten met hem. Zoeken naar een andere dus.

Later meer…

Hans Smedema Copyright 2008 Hans Smedema Drachten